I.
Β3
«Σε εκείνη την κατάσταση της απαγόρευσης κυκλοφορίας, όλοι άρχισαν να γράφουν ψέματα». Είπε η Κατερίνα στρίβοντας ένα τσιγάρο. Μια ακτίνα μπήκε στο μάτι της κι εκείνη το έκλεισε με δυσαρέσκεια. «Έξι ίδια νούμερα, έξι αιτιολογίες κοινωνικής ανάγκης της κυβέρνησης πίσω από τις οποίες έπρεπε να ταιριάξουμε και να κρύψουμε όλες μας τις ανάγκες, τις ορέξεις και τις παρορμήσεις μας. Θέλεις να πας βόλτα στο κέντρο; Μμμμ…τι ταιριάζει; Εν καρπώ, είδη πρώτης ανάγκης. Θέλεις να βρεθείς αδικαιολόγητα στο σπίτι της φίλη σου; Εξωτερική σωματική άσκηση. Και ήταν πολύ ευχάριστο όλο αυτό μέσα στη μαυρίλα, στις απολύσεις και τους σκατορατσισμούς. Γιατί έβλεπες στην πράξη αυτήν την ανέλπιστη αποεμπορευματοποίηση της διασκέδασης, τα συνωμοτικά βλέμματα, την αναζήτηση απόκρυφων σημείων για μια μπύρα, ή και δύο. Αλλά αναρωτήθηκε κανείς τι θα γίνει αν συνηθίσουμε στο ψέμα;». Ακούμπησε πίσω αργά αργά σαν να είχε καρφιά η δερμάτινη καρέκλα και προσπαθούσε να μην εισχωρήσουν στην πλάτη της. Ήταν ένα εξαντλητικό όνειρο.
Ήταν ένα εξαντλητικό όνειρο. Για να μπορέσεις να αποτυπώσεις στη μνήμη σου το σύνολο της ζωής στην οποία πλέεις, πρέπει να ξέρεις να γράφεις. Και η Κατερίνα δεν μπορούσε να το κάνει αυτό. Όταν όμως σηκώθηκε, άρχισε αγχωμένη να ψάχνει ένα χαρτί και ένα στυλό. Κάπου πρέπει να είχε:
Στο σπίτι είχαν πάντα αλκοολούχα ποτά, επένδυαν σταθερά στη διατήρηση της ψυχικής τους ισορροπίας. Ένα τέτοιο βράδυ, καθόντουσαν λέει, με αγαπημένα της πρόσωπα στο σαλόνι. Φιλία και έρωτας αναμιγνυόντουσαν στον αέρα εκλύοντας επικίνδυνες αναθυμιάσεις. Οι νευρώνες της Κατερίνας έλαβαν τα ερεθίσματα από το περιβάλλον, και μετέφεραν τις πληροφορίες από τα αισθητήρια όργανα στο κεντρικό νευρικό σύστημα προκαλώντας μια αναστάτωση στην περιοχή του στήθους, ακριβώς στο κέντρο. Η Κατερίνα θέλοντας να απαλύνει αυτό το σφίξιμο, πλησίασε στο αυτί της Αριάδνης και της ψιθύρισε ταλαντεύοντας τα μόρια του αέρα: «Μετάβαση στην τράπεζα, στο μέτρο που δεν είναι δυνατή η ηλεκτρονική συναλλαγή», η Αριάδνη την κοίταξε με ύφος δεν πίνεις κανένα καφέ να συνέλθεις, και η Κατερίνα που μέχρι τότε είχε ένα άλλο ύφος, λιωμένου παγωτού που θέλει να κολλήσει στο χέρι, έκλεισε το στόμα της ξαφνιασμένη και αναπήδησε προς τα πίσω! Στην δεύτερη προσπάθεια να εκφραστεί και να διορθώσει την παρεξήγηση, ξεκίνησε να λέει «Μετάβαση σε τελετή (π.χ. κηδεία, γάμος, βάφτ…», σταμάτησε με μάτια ακόμα πιο γουρλωμένα και πήγε να πετάξει νερό στο πρόσωπό της που πλέον έμοιαζε με παγωτό που έχει πέσει στο πεζοδρόμιο. Το όνειρο άρχισε να αλλάζει τόπους, το σπίτι έγινε άλλο σπίτι, το σπίτι των γονιών, το σπίτι της Μαρίας, το ΤΕΙ, και παντού με όποιον κι αν μιλούσε, ότι κι αν ήθελε να πει, έξι ήταν οι φράσεις που έβγαιναν εν τέλει από το στόμα της. Βρέθηκε σε κάτι σαν πεζοδρόμιο, γύρω γύρω ήταν ένας ψιλός τσιμεντένιος τοίχος και ήξερε ότι για να βγει από κει μέσα πρέπει να βρει έναν τρόπο να διατυπώσει με σαφήνεια τις σκέψεις και τις επιθυμίες της.
η ομάδα πύραυλος 